می خواهم با قلم بر دلی که تو شکسته ای . بنویسم : اگر میدانستم تا ابد زندانی عشقت میشوم . به خدا سوگند هرگز به چشمانت نگاه نمی کردم اما حالا که در دام عشقت اسیر شده ام . مینویسم : عشق من به تو گل سرخی بود که فقط برای زنده ماندن به خار تمنا می کرد . تو را به بی وفایی متهم نمی کنم . حتی گناهت را نمی شمارم. فقط گریانم که چرا هنگام رفتن نگفتی که من هم مانند تو چشمانم را برروی تمام خاطراتمان ببندم که حالا دلتنگ نشوم . من وجودم را به تو و تو را به عشقی خیالی باختم.